Mijn verhaal

Begin 2007 ben ik aangereden, op weg naar mijn werk. Aldus mijn toenmalige neuroloog kan een stressfull event zoals een ongeval de MS triggeren, zoals bij mij helaas het geval bleek… Direct na het ongeval ontwikkelde ik tal van klachten zoals tintelingen in mijn ledematen, teken van l’Hermitte, hoofdpijn, woordvindingsproblemen, slechte concentratie, vermoeidheid, snel overprikkeld zijn. Niet zo handig als je advocaat bent. Al gauw zat ik dan ook thuis, met een voorschrift voor fysiotherapie. Gedurende het daaropvolgende jaar heb ik steeds getracht mijn werkzaamheden uit te breiden naar volledige werkweken, maar dat lukte eigenlijk steeds niet.

Na enige maanden merkte ik dat ik moeite had met zien. Ik kon niet meer lezen of beeldschermwerk doen of tv kijken. Ik belandde bij een optometrist en na lang aandringen bij mijn huisarts uiteindelijk bij een oogarts, die aangaf dat mijn ogen moeite hadden met convergeren, dus eigenlijk in- en uitzoomen. Een oogzenuwontsteking die alweer op zijn retour was was daar de oorzaak van.

Weer een paar maanden later, begin 2008, vertelde een neuroloog zijn voorzichtige bevindingen. Meer onderzoek was nodig om vast te stellen dat ik daadwerkelijk MS had.

Een lumbaalpunctie volgde en daarmee ook mijn heftigste terugval. Ik kon niet meer lopen, had evenwichtsproblemen,  oorsuizen en het gevoel alsof er een bom in mijn hoofd ontploft was. De schub had zich voorgedaan in mijn linker frontale hersenkwab; het gedeelte dat verantwoordelijk is voor de cognitieve functies zoals je geheugen, concentratie, vermogen om overzicht te houden en te plannen etc.

Ik kreeg een prednisolonkuur en in de daaropvolgende maanden krabbelde ik langzaam op. Het ging toen echter dermate slecht met mij dat het verdict ‘volledig en duurzaam arbeidsongeschikt’ snel viel.

Kort na de diagnose werd ik benaderd door een vriend van de familie, een professor in de Neurobiologie. Hij vertelde dat er naast de reguliere benadering van MS ook een andere benadering bestond: die van dr. Maas. Dr. Maas was een revalidatie arts die zelf MS had en in goede gezondheid bijna de 80 had bereikt. Haar theorie inzake MS behelst een eliminatiedieet: door bepaalde voeding te laten staan waar je intolerant voor bent kun je de voortgang van de ziekte een halt toeroepen. Deze intoleranties zouden een gevolg zijn van het feit dat bij mensen met MS de enzymgroep CYP 450 niet compleet is of ontbreekt.

Voor meer informatie over de theorie van Maas zie ‘MS en Voeding‘.

Aanvankelijk was ik heel skeptisch over deze theorie: zo’n ernstige ziekte als MS kon toch niet te verhelpen zijn met zoiets eenvoudigs als voeding? En waarom zou dan niet iedereen dit doen? En waarom zou ik juist de voeding waar ik het meeste van genoot laten staan? Ik had toch immers al zo veel pech, moest ik mezelf dan ook al dit ontzeggen? Toch besloot ik het ‘dieet’ een paar weken een kans te geven, wat had ik te verliezen? Die paar weken bleken niet nodig te zijn…al na een paar dagen merkte ik vooruitgang! Ik was niet meer zo moe en kon al gauw weer fietsen. At ik daarentegen weer iets verkeerds dan merkte ik dat direct door spasmes en tintelingen.

Net zoals jij nu waarschijnlijk kon ik het bijna niet geloven…maar veel lezen in het gastenboek ZieMSzo (zie onder ‘lees meer’) en contact met de moderator daarvan en dr. Maas zelf hebben me weten te overtuigen van de verbluffende waarheid..

Waarom zit de reguliere geneeskunde dan al decennia lang op het verkeerde spoor? Simpel: onderzoek wordt met name gesponsord door de pharmaceutische industrie. Deze heeft er geen enkel belang bij te weten wat ik en velen met mij inmiddels weten; MS-remmers zijn een miljardenbusiness. En veel mensen met MS doen klakkeloos wat hun neuroloog zegt. Het klinkt natuurlijk ook te mooi om waar te zijn dat je de ziekte door het veranderen van je eetpatroon de baas kunt blijven! Veel mensen zien hier ook tegen op, maar vaak volstaat het al om slechts een paar voedingsmiddelen niet meer te eten.

Op deze manier heb ik mijn ziekte de afgelopen jaren kunnen managen. Ik kreeg 2 kinderen die ik gelukkig zelf kan verzorgen en opvoeden.

De ziekte geneest nooit, en op deze manier bezig zijn met je voeding is nagenoeg een fulltime job. De ziekte kan, met name onder invloed van stress, bij perioden meer of minder actief zijn. De gevolgen van, niet de activiteit van de ziekte verminder je met dit eliminatiedieet. Ook kunnen intoleranties zich uitbreiden.  En al naar gelang het aantal voedingsmiddelen waar ik niet tegen kan valt het me niet altijd makkelijk me strikt aan het dieet te houden. Het blijft dus steeds balanceren,  maar het is absoluut mogelijk om een actief leven te leiden en te functioneren, zonder de anders slopende effecten van de ziekte.

Ik hoop dat nog meer mensen hun ogen zullen willen openen voor de theorie van dr. Maas. Helaas is zij inmiddels overleden (niet aan de gevolgen van MS). Voor alle mensen met MS en als een eerbetoon aan dr. Maas wil ik zoveel mogelijk proberen haar baanbrekende werk voort te zetten.

Als je vragen hebt dan kan je altijd contact met mij opnemen.